لالایی میناب و حسرت یک دیدار

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، در «رویداد آخرین دیدار» در مصلی تهران، جایی که بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور در روزهای ۱۳ و ۱۴ تیرماه برای وداع با رهبر شهید گرد هم آمده‌اند، هر شاعر با خود بخشی از خاطره، انتظار و حسرت را به این جمع آورده است؛ خاطراتی که برای برخی تازه شکل گرفته و برای برخی هنوز در امتداد سال‌های پیش است.

مریم شیخیانی، شاعر اهل بوشهر، از جمله شاعرانی است که مسیر جنوب تا تهران را برای این وداع طی کرده است؛ اما به گفته خودش، این مسیر تنها یک سفر جغرافیایی نیست، بلکه امتداد یک انتظار شاعرانه است.

او می‌گوید امسال برای نخستین بار از شاعران خواسته شد آثار خود را پیش از دیدار ارسال کنند؛ تجربه‌ای که نسبت به سال‌های گذشته برایش متفاوت و تازه بوده است. شیخیانی تأکید می‌کند که سه شعر برای این دیدار ارسال کرده و پس از مدتی مطلع شده که آثارش در میان برگزیدگان قرار گرفته است؛ خبری که به گفته او در فاصله‌ای کوتاه، با روزهای پایانی ماه رمضان و خبر شهادت رهبر شهید هم‌زمان شد و همین هم این تجربه را برایش به خاطره‌ای پیچیده و ماندگار تبدیل کرده است.

او در ادامه از یکی از آثار خود می‌گوید؛ شعری که درباره میناب سروده شده و به شکل یک لالایی شکل گرفته است. به گفته او، این شعر ابتدا  با انتشار در کتابخانه شهرشان وارد فضای عمومی شده و بعد در آپارات منتشر شده و به شکل گسترده در فضای مجازی دیده شده است.

او همچنین از تجربه‌ای درونی و قدیمی سخن می‌گوید؛ از اینکه در چهار سال گذشته، همه دیدارهای شاعران با رهبر شهید را با دقت دنبال کرده و همواره در ذهن خود آرزوی حضور در آن فضا را داشته است. شیخیانی تأکید می‌کند که همیشه در انتظار لحظه‌ای بوده که شعرش را در محضر ایشان بخواند و در پایان، جمله «طیب الله انفسکم» را از زبان رهبر شهید بشنود؛ جمله‌ای که به گفته او، در ذهنش مانده و به حسرتی عمیق و ماندگار تبدیل شده است؛ حسرتی که امروز، در میان جمع شاعران در مصلی تهران، دوباره در ذهنش زنده شده است.