حسرت شعری که خوانده نشد

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، در مصلی تهران، شعرها این روزها فقط خوانده نمی‌شوند؛ سوگواری می‌کنند. از صبح تا شب، شاعرانی از شهرها و نسل‌های مختلف، یکی پس از دیگری پشت تریبون رویداد «آخرین دیدار» می‌ایستند تا با کلمات، با خاطرات و با بغض‌های فروخورده، با رهبر شهیدی وداع کنند که سال‌ها محفل شعر و ادب را نه صرفاً به عنوان یک مراسم رسمی، که به مثابه خانه‌ای برای اهل فرهنگ و هنر برپا کرده بود. در روزهای ۱۳ و ۱۴ تیرماه، بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور در مصلی تهران گرد هم آمده‌اند؛ شاعرانی که بسیاری از آنان، خاطراتی شخصی و عاطفی از دیدارهای خود با رهبر شهید دارند و اکنون، در غیاب او، به روایت آن روزها و این داغ بزرگ می‌پردازند.

منصوره محمدی مزینان، شاعر آیینی اهل تهران، یکی از همین شاعران است؛ شاعری که سه بار توفیق حضور در دیدار شاعران با رهبر شهید را داشته و امسال نیز قرار بوده است در شب ولادت امام حسن مجتبی(ع) در محضر ایشان شعرخوانی کند؛ دیداری که به حسرتی ماندگار برای بسیاری از شاعران تبدیل شد.به گفته او ، اگرچه رهبر شهید به آرزوی دیرینه خود رسیدند، اما برای شاعرانی چون من، حسرت خواندن آن شعر و حضور در آن محفل، برای همیشه باقی ماند.

محمدی مزینان با اشاره به روزتلخ نهم اسفندماه توضیح می‌دهد که به دلیل حضور در مدرسه و مسئولیت‌هایی که برای مدیریت شرایط و آرام کردن دانش‌آموزان داشتم، از نخستین ساعات، اخبار مربوط به حمله به بیت رهبری را شنیدم، اما در آن لحظات، همچنان امیدوار بودم که خطری متوجه رهبر انقلاب نشده است.

او تأکید می‌کند که حتی یک لحظه نیز تصور نمی‌کردم که چنین اتفاقی رخ داده باشد و باور داشتم که از رهبر انقلاب به‌خوبی محافظت خواهد شد. به گفته او، همواره تصور می‌کردم که رهبر شهید به اندازه‌ای مراقب امنیت خود هستند که در معرض چنین خطری قرار نگیرند. او با حسرت می‌گوید که ای کاش رهبر انقلاب از خود بیشتر محافظت می‌کردند و حتی اگر لازم بود، در پناهگاه یا مکانی امن حضور می‌یافتند.

این شاعر آیینی با اشاره به حضور گسترده مردم در مراسم‌های سوگواری و واکنش‌های جهانی به شهادت رهبر شهید، می‌گوید حجم اندوه و عزاداری به اندازه‌ای گسترده است که در یکی از اشعار خود در محفل شعرخوانی «آخرین دیدار» نیز سرودم: «برخاسته عالم به فراخوان عزایت». او معتقد است این سوگ، تنها به ایران یا شهرهای ایران محدود نمانده و در نقاط مختلف جهان نیز نمود یافته است؛ به‌گونه‌ای که حتی در اطراف کاخ سفید نیز افرادی را دیده‌اند که با در دست داشتن پرچم ایران و تصویر رهبر شهید، به این واقعه واکنش نشان داده‌اند.

محمدی مزینان ادامه می‌دهد که تا همین روزها نیز همچنان امیدوار بودم که شاید اخبار منتشرشده، بخشی از یک عملیات یا تدبیر امنیتی باشد و رهبر انقلاب همچنان در قید حیات باشند، اما اکنون با تلخی این واقعیت مواجه شدم که ایشان دیگر به صورت ظاهری در میان مردم حضور ندارند. با این حال، او معتقد است که پس از شهادت نیز بارها عنایت و توجه رهبر شهید را در زندگی خود احساس کردم و به همین دلیل باور دارم که اکنون دست ایشان بازتر و توجهشان به دوستدارانشان بیشتر است.

او در ادامه، از خاطرات خود در دیدارهای شاعران با رهبر شهید سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که مهم‌ترین ویژگی شخصیتی ایشان، اخلاق خوش و رفتار صمیمانه‌شان با حاضران بوده است. به گفته او، رهبر شهید در جمع شاعران، بسیار خوش‌برخورد، خوش‌اخلاق و اهل شوخی و مزاح بودند و از هر فرصتی برای ایجاد فضایی صمیمی و شاد استفاده می‌کردند.

محمدی مزینان می‌گوید هرگز ندیده بودم که رهبر شهید اجازه دهند کسی از دیدار با ایشان آزرده‌خاطر خارج شود. این ویژگی بسیار شگفت‌انگیز است، حتی در محیط‌های کوچک مانند یک مدرسه نیز ممکن است برخی افراد از رفتار مدیر یا معلم خود ناراضی باشند، اما در میان شاعران و هنرمندانی که به دیدار رهبر شهید می‌رفتند، تقریباً همه با احساس رضایت، خوشحالی و مورد توجه قرار گرفتن، جلسه را ترک می‌کردند.

این شاعر آیینی معتقد است که مهم‌تر از هر ویژگی دیگری، اخلاق و منش رهبر شهید بود؛ همان ویژگی‌ای که یادآور مفهوم «رحمت للعالمین» است. او تأکید می‌کند که رهبر شهید علاوه بر اخلاق، از دانشی بسیار گسترده و عمیق در حوزه ادبیات، هنر و علوم انسانی برخوردار بودند.

او در پایان با اشاره به جلسات شعرخوانی رهبر شهید می‌گوید اشعاری که در این دیدارها خوانده می‌شد، پیش از رسیدن به محضر رهبر انقلاب، بارها توسط استادان برجسته شعر بررسی و نقد می‌شد، اما با این وجود، رهبر شهید در همان جلسه نیز نکات تازه، دقیق و کارشناسانه‌ای را درباره آثار مطرح می‌کردند؛ نکاتی که همواره به‌جا، عالمانه و شگفت‌انگیز بود و نشان می‌داد که ایشان تسلطی کم‌نظیر بر ادبیات و شعر فارسی دارند.

منبع: مهر