ابهت آقا، زبانم را بست

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، بهلول حبیبی زنجانی، شاعر اهل زنجان که برای حضور در «آخرین دیدار» خود را از زادگاهش به تهران رسانده است، از جمله شاعرانی است که علاوه بر توفیق حضور در محضر رهبر، چندین بار نیز شاهد خوانده شدن آثارش نزد ایشان بوده است.

او می‌گوید نخستین حضورش در دیدار با رهبر، به سال ۱۴۰۳ و شب ولادت امام حسن مجتبی (ع) بازمی‌گردد؛ دیداری که به گفته او، سعادت حضور در محضر رهبر را برایش رقم زد. حبیبی زنجانی همچنین روایت می‌کند که سه بار اشعارش توسط افراد مختلف در محضر رهبر خوانده شده است؛ نخست در سال ۱۳۹۷ از زبان استاد کلامی زنجانی، بار دیگر در سال ۱۴۰۰، همزمان با ولادت حضرت زهرا (س)، توسط مهدی شوقی و در سال ۱۴۰۱ نیز توسط سجاد جوادزاده.

این شاعر زنجانی، هنگامی که سخن به ویژگی‌های رهبر می‌رسد، با تواضعی آشکار از بیان قضاوت شخصی درباره ایشان پرهیز می‌کند و تأکید می‌کند که توصیف رهبر، شأن بزرگان است. با این حال، او از آنچه خود درک کرده، سخن می‌گوید و معتقد است که رهبر در حوزه ادبیات، خود استادی برجسته بودند. حبیبی زنجانی با بیان برداشت شخصی خود، رهبر را «روح ادبیات آیینی عالم تشیع» توصیف می‌کند.

او سپس به خاطره‌ای از دیدار حضوری خود با رهبر اشاره می‌کند؛ زمانی که نخستین کتاب خود با عنوان «نخستین قدم» را به ایشان تقدیم کرده است. به گفته او، این کتاب که مجموعه‌ای از نوحه‌ها و سرودهای اهل‌بیت (ع) بوده، مورد تحسین رهبر قرار گرفته است.

حبیبی زنجانی توضیح می‌دهد که آثار این کتاب، نه‌تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ترکیه، جمهوری آذربایجان، آلمان و حتی آمریکا، در میان فارسی‌زبانان و آذری‌زبانان مورد توجه و استفاده قرار گرفته است. او می‌گوید هنگام تقدیم کتاب، برای رهبر توضیح داده که این نوحه‌ها توسط مداحان بزرگ اجرا شده و حتی بخشی از آثار آن به زبان روسی ترجمه شده است.

این شاعر زنجانی درباره واکنش رهبر به این توضیحات می‌گوید که ایشان بسیار تشویقش کردند و برای او دعا فرمودند. به گفته وی، رهبر پس از شنیدن توضیحات درباره گستره انتشار آثارش، با لبخند فرمودند: «همش ترکی است!» و او نیز در پاسخ گفته است: «حضرت آقا، چندتایی فارسی هم هست.»

حبیبی زنجانی در پایان، با یادآوری لحظه حضور در کنار رهبر، از تأثیری سخن می‌گوید که هنوز پس از سال‌ها در وجودش باقی مانده است. او روایت می‌کند که فاصله‌اش با رهبر آن‌قدر کم بوده که محاسن مبارک ایشان به سرش برخورد می‌کرد و همین نزدیکی و ابهت رهبر، چنان او را تحت تأثیر قرار داده بود که دچار لکنت شده بود.

منبع: ایرنا